ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ

Νίνα Παπαδάκη-Κουνάδη (Ολυμπιάδα Γερμανικών – Βερολίνο 2016)

“Wir besuchen viele Workshops aber auch ein Paar Museen, es gibt eine Olympiade und wir sind dabei”

« Κάνουμε πολλά σεμινάρια και επισκεπτόμαστε μερικά μουσεία, υπάρχει μια Ολυμπιάδα και είμαστε εκεί»

124 μαθητές από 64 χώρες βρεθήκαμε στο Βερολίνο με αφορμή την “Internationale Deutscholympiade” που διοργανώνεται κάθε 2 χρόνια από το Goethe Institut. Στην ουσία ένας διεθνής διαγωνισμός Γερμανικών. Όμως δεν ένιωσε σχεδόν κανείς από εμάς την πίεση ενός διαγωνισμού. Μέσα σε δύο εβδομάδες είχαμε τον χρόνο να προετοιμαστούμε με σεμινάρια (Θεάτρου, δημιουργικής γραφής και τεχνικών παρουσίασης), καθώς και να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον. Ο διαγωνισμός είχε 3 μέρη εκ των οποίων μόνο το πρώτο ήταν ατομικό: να γράψουμε ένα άρθρο για εφημερίδα με εντυπώσεις από το Βερολίνο. Στα άλλα δύο μέρη  έπρεπε να συνεργαστούμε σε ομάδες των τεσσάρων, πράγμα που μας έκανε όλους να περάσουμε υπέροχα. Τόσο στην παρουσίαση (δεύτερο μέρος) όσο και στο κουίζ (τρίτο μέρος).

Σε κανέναν όμως δεν έμειναν μόνο τα μέρη του διαγωνισμού χαραγμένα στη μνήμη του από αυτή την εμπειρία. Κυρίως γιατί χοντρικά μέσα σε αυτές τις δύο βδομάδες το «διαγωνιστικό μέρος» καταλάμβανε πολύ λιγότερο χώρο από τα υπόλοιπα. Κάθε μέρα υπήρχαν διάφορες δραστηριότητες. Για παράδειγμα μάθημα Χιπ Χοπ, καραόκε, ποδόσφαιρο, επισκέψεις σε μουσεία, βόλτες στο Βερολίνο. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να βαρεθεί κανείς. Είχαμε συνέχεια πράγματα να κάνουμε και η αλήθεια είναι πως πολλές φορές είπαμε «Μακάρι να είχαμε λίγο χρόνο να ξεκουραστούμε» Υπήρχε χρόνος, απλά υπήρχαν τόσα πράγματα που θέλαμε να κάνουμε. Όταν δεν είχαμε σεμινάρια ή εκδρομές ή έστω κάτι προγραμματισμένο βγαίναμε στον κήπο του καταλύματός μας, βάζαμε μουσική, παίζαμε ποδόσφαιρο, τραγουδάγαμε και χορεύαμε.  Και φυσικά μιλάγαμε συνέχεια Γερμανικά.

Το καλύτερο ήταν ότι ήρθα σε επαφή με ανθρώπους από όλον τον κόσμο. Στην εποχή που ζούμε είναι τόσο εύκολο να φοβόμαστε τους ξένους ή να είμαστε ρατσιστές. Το γεγονός λοιπόν ότι γνώρισα ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες με έκανε να δω πόσο ίδιοι είμαστε σαν άνθρωποι, αν και οι πολιτισμοί μας διαφέρουν!

Κάποιος με ρώτησε ποιο είναι το πιο μακρινό μέρος που μένουν φίλοι σου. Η απάντηση είναι Νέα Ζηλανδία και Βραζιλία . Μια κοπέλα που γνώρισα και γίναμε πολύ καλές φίλες μένει στη Νέα Ζηλανδία, ο πατέρας της είναι από την Ινδία, η μητέρα της από τα Φίτζι και αυτή μιλάει Γερμανικά. Έμαθα επίσης Αρμένικα και Ινδικά τραγούδια, καθώς και χορούς από την Αφρική. Ήταν τόσο ωραίο όταν χορεύαμε ή τραγουδούσαμε όλοι μαζί. Ακόμα μιλάω σχεδόν με όλους χάρη στο ίντερνετ και ο αποχωρισμός ήταν ΠΟΛΥ δύσκολος. Ακόμα και τώρα όταν βλέπουμε φωτογραφίες ή βίντεο είναι πιθανό να βάλουμε τα κλάματα. Για όλους –χωρίς εξαιρέσεις- ήταν οι ωραιότερες βδομάδες της ζωής μας μέχρι τώρα και είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τόσα ενδιαφέροντα άτομα.

 Επίσης στο Βερολίνο κυκλοφορούσαμε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, το οποίο μας βοήθησε πολύ να παρατηρήσουμε τους ανθρώπους εκεί και να μην αισθανόμαστε σαν τουρίστες. Όποιος τύχαινε να βρίσκεται στο δρόμο ή το μετρό την στιγμή που ήμασταν και εμείς ήταν πολύ τυχερός. Γιατί πολλές φορές για να περάσει η ώρα αρχίζαμε να τραγουδάμε. Μια φορά μάλιστα κάποιος μουσικός στο μετρό μου προσέφερε στην κιθάρα του.

Πραγματικά όλα ήταν υπέροχα και ευχαριστώ πολύ που μου δώθηκε αυτή την ευκαιρία. Ήταν πιστεύω από τα πράγματα που θα θυμάμαι όλη μου τη ζωή.

Μπορεί να φαίνεται ότι έγραψα πολλά, όμως αυτά είναι πολύ λίγα σε σχέση μ΄αυτά που θα ήθελα να διηγηθώ.