ΠΜΓΛΠ

ΛΑΜΕΡΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

 ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΜΑ ΤΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ

Ο ταμπουράς έχει τρεις χορδές. Συνήθως η κάτω (1η) χορδή είναι τριπλή και οι άλλες δύο, η μεσαία (2η) και η πάνω (3η) είναι διπλές.

Υπάρχουν ταμπουράδες διαφόρων μεγεθών, μικρότεροι (που κουρδίζονται ψηλότερα) και μεγαλύτεροι (που κουρδίζονται χαμηλότερα). Ο βασικός τύπος ταμπουρά είναι αυτός που κουρδίζεται (από κάτω προς τα πάνω) λα-ρε-σολ. Αν παίζουμε με έναν τέτοιο ταμπουρά τα κομμάτια της Μεθόδου, τότε αυτό που διαβάζουμε στο πεντάγραμμο ταυτίζεται με αυτό που ακούμε. Δηλαδή διαβάζουμε λα και παίζουμε λα, ακούμε λα. Διαβάζουμε ντο και παίζουμε ντο, κ.ο.κ.

Στα Μουσικά Σχολεία όμως έχει καθιερωθεί να χρησιμοποιείται ένα μικρότερο μέγεθος ταμπουρά που κουρδίζεται όχι λα-ρε-σολ αλλά ρε-σολ-ντο, δηλαδή ένα διάστημα 4ης ψηλότερα. Για να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε τη Μέθοδο με τον ίδιο τρόπο (δηλαδή με την ίδια δακτυλοθεσία, με τις ίδιες θέσεις, ανεξάρτητα από το μέγεθος και το κούρδισμα του ταμπουρά μας) τι κάνουμε; Ονομάζουμε τις ανοιχτές χορδές του ταμπουρά λα-ρε-σολ, γνωρίζοντας ότι στην πραγματικότητα οι νότες που ακούγονται είναι ρε-σολ-ντο. Κάνουμε δηλαδή με το μυαλό μας μια μεταφορά, ένα τρανσπόρτο.

Αυτό σημαίνει ότι:

• Όταν θέλουμε να κουρδίσουμε τον ταμπουρά μας πρέπει να θυμόμαστε ότι κουρδίζεται ρε-σολ-ντο. Αν δοκιμάσουμε να τον κουρδίσουμε λα-ρε-σολ χαμηλότερα, οι χορδές θα είναι χαλαρές και θα «τρίζουν». Αν πάμε να κουρδίσουμε λα-ρε-σολ μια οκτάβα ψηλότερα, κάποιες χορδές δε θα αντέξουν το τέντωμα και θα σπάσουν. Επίσης, να μην ξεχνάμε οτι η κάτω (τριπλή) και η πάνω (διπλή) ομάδες χορδών αποτελούνται από ψιλές και χοντρές (μπάσες) χορδές που δίνουν την ίδια νότα, αλλά οι μπάσες χορδές κουρδίζονται μια οκτάβα κάτω σε σχέση με τις αντίστοιχες ψιλές.
  

• Όταν παίζουμε ταμπουρά σε σύνολα που συμμετέχουν και άλλα όργανα ή φωνές, να μην ξεχνάμε ότι για τους άλλους, αυτό που εμείς ονομάζουμε π.χ. λα (η κάτω ανοιχτή χορδή) είναι ρε, παίζεται αλλά και γράφεται στην παρτιτούρα ρε. Αν, για παράδειγμα, θέλουμε να παίξουμε το «Απόψε τα μεσάνυχτα» σε ένα σύνολο μαζί με βιολί, λαούτο, κανονάκι ή άλλα όργανα, εμείς θα βλέπουμε στην παρτιτούρα μας το κομμάτι γραμμένο από λα, οι άλλοι θα το έχουν γραμμένο από ρε, όλοι όμως θα παίζουμε και θα ακούμε ρε.

• Όταν μελετάμε ένα κομμάτι της Μεθόδου με «παραλλαγή», δηλαδή χρησιμοποιούμε τις ελληνικές ονομασίες των φθόγγων, το πα αντιστοιχεί με το λα της παρτιτούρας αλλά ακούγεται ρε, το βου αντιστοιχεί με το σι της παρτιτούρας αλλά ακούγεται μι, κ.ο.κ. Σ’ αυτή την περίπτωση λέμε ότι ο ταμπουράς μας κουρδίζεται (από κάτω προς τα πάνω) πα-δι-νη.