ΠΜΓΛΠ

ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ

Πληροφοριακά Στοιχεία: Τελευταία ενημέρωση : 21 Απριλίου 2017; Γράφτηκε από τον/την Μουσικό Παλλήνης; Εμφανίσεις: 27899

ΕΠΙΛΕΞΤΕ...

Που βρίσκεσαι και τι κάνεις τώρα ;

Ένα σχολείο σαν το Μουσικό Παλλήνης είναι φυσικό να έχει αστέρια. Στο μενού δεξιά φιλοξενούνται πορτραίτα και συνεντεύξεις αποφοίτων. Αυτή η γωνιά φιλοδοξεί να ενώσει απόφοιτους που δεν χάθηκαν στο χρόνο! Αν είναι η πρώτη φορά που διαβάζετε γι αυτούς...σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία!

αν είσαι απόφοιτος γράψε μερικά λόγια για σένα και στείλε τα σε Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
αν είσαι απόφοιτος και έχουμε γράψει λίγα για σένα ...στείλε μας τα υπόλοιπα!

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΦΩΤΗΣ, κλαρινέτο

fotis1 Ο Ζαχαρίας Φώτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993.· Σε ηλικία 10 ετών ξεκίνησε· την μουσική του παιδεία με μαθήματα πιάνου και θεωρητικών ενώ παράλληλα έγινε μέλος της Φιλαρμονικής ορχήστρα πνευστών του δήμου Αρτέμιδος.

Το 2005 πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις του Πειραματικού Μουσικού Γυμνασίου Παλλήνης.· Εκεί φοίτησε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο από το 2005 μέχρι το 2011. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, παράλληλα με το πιάνο και τα θεωρητικά, σπούδασε αρχικά σαξόφωνο· και στην Γ΄ τάξη του Μουσικού Γυμνασίου ξεκίνησε μαθήματα κλαρινέτου με καθηγήτρια την κ. Κατερίνα Λιουδάκι.

Συμμετείχε στην σχολική συμφωνική ορχήστρα και μπάντα ως κλαρινέτο εξάρχων·· ( concertino ) αλλά και ως σολίστ . Το έτος 2006 έγινε· μέλος της Νεανικής Συμφωνικής Ορχήστρας της κυρίας Νίνας Πατρικίδου, υπό την αιγίδα της Ε.Ρ.Τ· στην θέση του πρώτου κλαρινέτου όπου πραγματοποίησε εμφανίσεις ως σολίστ στο Μουσείο Μπενάκη, στην Λυρική Σκηνή και συμμετείχε σε πλήθος άλλων συναυλιών και ραδιοφωνικών μεταδόσεων.

Το έτος 2010 έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων (Α.Σ.Ο.Ν.) στην θέση του Α΄ κλαρινέτου και πραγματοποίησε εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών υπό την διεύθυνση του κ. Π. Σεργίου και έχει συμπράξει με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος καλλιτεχνικών εκδηλώσεων με τις Φιλαρμονικές Ορχήστρες πνευστών των Δήμων Γέρακα, Ραφήνας, Αρτέμιδος και Μάνδρας Αττικής. Συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο κλαρινέτο στο ωδείο Ραϋμόνδη με καθηγήτρια την κ. Κατερίνα Λιουδάκι καθώς επίσης σπουδάζει ανώτερα θεωρητικά στο ωδείο Αθηνών στην τάξη του κ. Νίκου Ξανθούλη.

Έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια κλαρινέτου με τον κλαρινετίστα Johannes Zurl και τον κλαρινετίστα Alessandro Carbonare. Σήμερα είναι φοιτητής του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος πτυχίου αγγλικών επιπέδου Lower .

Στις 7 Σεπτεμβρίου του 2010 έλαβε μέρος στον 2o διεθνή μουσικό διαγωνισμό “THE MUSE JUNIOR” που πραγματοποιήθηκε στην Σαντορίνη και· κατέκτησε την 1^η θέση· με ομόφωνη απόφαση της κριτικής επιτροπής· στην κατηγορία μουσικών από 15 έως και 18.
Την 28 Ιανουαρίου του 2012 συμμετείχε στον πανελλήνιο μουσικό διαγωνισμό της ΥΑΜΑΗΑ για ξύλινα πνευστά που διεξήχθη στο ωδείο Φ. Νάκας και κατέκτησε την 1^η θέση.··
Τον Φεβρουάριο του έτους 2012 συμμετείχε στον πανελλήνιο διαγωνισμό για την επιλογή μουσικών για την· Ορχήστρα Νέων της Ευρωπαϊκής Ένωσης· που διεξήχθη στο ωδείο Αθηνών όπου προκρίθηκε· στην τελική φάση του διαγωνισμού και αναμένει τα αποτελέσματα.
Την 10 Μαρτίου του έτους 2012 συμμετείχε στον πανελλήνιο διαγωνισμό EUROVISION 2012 για Νέους Σολίστες που διεξήχθη από την ΕΡΤ· και κατέκτησε το πρώτο βραβείο και θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό EUROVISION YOUNG MUSICIANS που θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο του 2012 στην Βιέννη.

·

Αντρέι Ναστάσα, βιολί

Ο Αντρέι Ναστάσα γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιανουαρίου 1994 σε οικογένεια μουσικών με Ρουμάνικη καταγωγής. Ξεκίνησε βιολί στην ηλικία των 6 ετών έχοντας καθηγητή τον πατέρα του Σέρτζιου Ναστάσα (1ο βιολί της Ορχήστρας Καμεράτα – Φίλων της Μουσικής). Φοίτησε στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης και παράλληλα σπουδάζει βιολί και ανώτερα θεωρητικά στο Ωδείο Athenaeum.

Έχει εμφανιστεί ως σολίστ σε ηλικία των 14 ετών με την Ορχήστρα Kαμεράτα ερμηνεύοντας το έργο Scene de ballet for violin του Charles-Auguste de Beriot, και στα 15 του χρόνια με την ίδια ορχήστρα ερμηνεύοντας το Perpetuum mobile του Novacek.

Έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια με τον Peter Naggy και ήταν μέλος της Ελληνοτουρκικής Ορχήστρας Νέων στις περιοδείες του καλοκαιριού 2009 και 2010.

ΦΩΤΗΣ ΜΟΣΧΟΣ, μουσικολόγος, μουσική τεχνολογία

Ο Φώτης Μόσχος γεννήθηκε το 1989 στον Χολαργό Αττικής. Έχοντας μουσικά ερεθίσματα ακόμα και από την βρεφική του ηλικία, αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο της μουσικής σε ηλικία μόλις 5 ετών, όπου και άρχισε σε ωδείο αρμόνιο. Ένα χρόνο αργότερα, αφού οι καθηγητές του διαπίστωσαν την έφεση του στη μουσική, του πρότειναν να αλλάξει όργανο και να ασχοληθεί με το πιάνο. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε και τα θεωρητικά μαθήματα.

Το 2001, κατόπιν πάλι δικής του επιλογής και έχοντας πάντα στο πλευρό του την οικογένειά του, έδωσε με επιτυχία τις εισαγωγικές του εξετάσεις για το Πρότυπο Πειραματικό Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλήνης. Η πορεία του στο σχολείο ήταν αρκετά ενεργή καθώς από την πρώτη κιόλας γυμνασίου είχε σχηματίσει με συμμαθητές του μουσικό γκρουπ (το οποίο άνοιξε και την τελετή λήξης της πρώτης του σχολικής χρονιάς στο σχολείο). Επίσης, είχε εκπροσωπήσει το σχολείο σε διάφορες εκδηλώσεις, όπως για παράδειγμα την συναυλία που έδωσε μαζί με τους συμμαθητές του στο Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης στα νοσηλευόμενα παιδιά!

Η πορεία του όμως δεν σταμάτησε εδώ, καθώς επί χρόνια έπαιζε synthesizer και πιάνο στην συμφωνική ορχήστρα του Π.Π.Μ.Γ.Λ.Π. υπό την διεύθυνση του καθηγητή του Σπύρου Καζιάνη, λαμβάνοντας ταυτόχρονα μέρος σε διάφορες εκδηλώσεις της ορχήστρας.

Την πορεία του στο Π.Π.Μ.Γ.Λ.Π. τελείωσε το 2007, όπου μετά από την διαδικασία των πανελληνίων εξετάσεων πέρασε στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το πρώτο κιόλας έτος άρχισε να εργάζεται σε διάφορα συνοικιακά μαγαζιά ως μουσικός με λαϊκό και έντεχνο ρεπερτόριο για τρία συνεχόμενα έτη. Ταυτόχρονα, και χωρίς να αφήσει πίσω τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο, μελετούσε για την απόκτηση και άλλων διαφόρων πτυχίων. Το 2009 έγινε κάτοχος του InternationalDiplomainITSkillsProficiency και αμέσως μετά των EuropeanComputerProficiencyforTeachingYoungLearners (K12) και EuropeanComputerProficiencyCertificateforTrainers με τα οποία εργαζόταν ως καθηγητής πληροφορικής σε ιδιωτικό φροντιστήριο. Από το 2010 εργάζεται επίσης και ως επιτηρητής εξετάσεων πληροφορικής σε διάφορα εξεταστικά κέντρα σε όλη την Αθήνα.

Πέρα όμως από διάφορες τεχνολογικές γνώσεις, δεν σταμάτησε ποτέ να ασχολείται και με την μουσική. Έτσι στις 25/6/2011 έδωσε τις Διπλωματικές εξετάσεις του στο πιάνο στο ωδείο «ΕΝΤΕΧΝΩΝ» με τον καθηγητή του Κωνσταντίνο Πορφύρη, στις οποίες βαθμολογήθηκε με βαθμό Άριστα 10 και Πρώτο Βραβείο.

Σημαντικό ρόλο στην μουσική του σταδιοδρομία έπαιξαν και διάφορες χορωδίες στις οποίες έχει αποτελέσει μέλος. Πέρα από την χορωδία του μουσικού σχολείου, την περίοδο 2003 – 2004 συμμετείχε στην Μεικτή Χορωδία Μελισσίων υπό την διεύθυνση του Διονύσιου Αποστολάτου. Το 2004 – 2005 συμμετείχε στην Χορωδία του Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών υπό την διεύθυνση του Διονύσιου Αποστολάτου. Τέλος το διάστημα 2007 – 2009 συμμετείχε στο Αθηναϊκό Χορωδιακό σύνολο - Athens Choir Ensemble υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Καραβέλη.

Τέλος το τελευταίο χρόνο (2012) έχει λάβει μέρος σε διάφορες εκδηλώσεις, συνέδρια και Φεστιβάλ. Πιο συγκεκριμένα τον Μάιο του 2012 σε συνεργασία με την· Ελληνογαλλική σχολή Αθηνών «Άγιος Παύλος» και το Εργαστήριο Μουσικής Ακουστικής και Τεχνολογίας του Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστήμιο Αθηνών ανέλαβε την διδασκαλία μαθητών στην ·Εκπαιδευτική Παρέμβαση «Κάποτε στα χρόνια του Περικλή: Τα Παιδία Παίζει». Επίσης τον Ιούνιο του 2012 ανέλαβε την τεχνική Υποστήριξη – Εποπτεία ροής και οπτικοακουστικών μέσων: Tribute to Anestis Logothetis “Sound Images / Figurative Sounds” στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Σημαντική ήταν και η συμμετοχή του στο 50ο Διεθνές Φεστιβάλ Φολκλόρ Λευκάδας στο οποίο ανέλαβε την Μουσική και Τεχνική Επιμέλεια (δημιουργία οπτικοακουστικού υλικού) για την τελετή έναρξης του 50ο Διεθνές Φεστιβάλ Φολκλόρ Λευκάδας. Επιπρόσθετα στις 20 Σεπτεμβρίου παρουσιάστηκε στο «αniμasyros 5.0» (International Animation Festival) βίντεο που έγινε σε συνεργασία με μαθητές της Ελληνογαλλικής σχολής Αθηνών «Άγιος Παύλος», στου οποίου ανέλαβε την μουσική επιμέλεια. Τέλος στις 28 Σεπτεμβρίου ανέλαβε την δημιουργία Βίντεο για τα ·Background σκηνικά στην συναυλία κλασσικού και Ροκ ρεπερτορίου της «Βραδιάς του Ερευνητή 2012» στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Σημαντική είναι επίσης και συνεργασία του με το συγκρότημα «Novitango» για την δημιουργία συνοδευτικού βίντεο για τις Live παραστάσεις του συγκροτήματος καθώς επίσης και για την Live ηχογράφηση στο Μουσείο Λαϊκών Οργάνων του Φοίβου Ανωγειανάκη.

Το προσεχές μέλλον ο Φώτης Μόσχος θα εκπληρώνει την θητεία του στον Ελληνικό Στρατό. Μετά το τέλος αυτού, έχει προγραμματίσει την παρακολούθηση μεταπτυχιακού, καθώς επίσης και την οργάνωση πλήθος εκδηλώσεων και συνεδρίων (με άμεσο αποκορύφωμα το ICMC 2014)

ΛΕΝΤΙΑ ΝΤΙΣΟ (Lydia Plain), πιάνο, μουσικολογία

Είναι κάτοχος άριστου πτυχίου πιάνου από το Ωδείο Φίλιππος Νάκας, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση της καθηγήτριας πιάνου Ειρήνης Λαλιώτου.

Συνεχίζει τις σπουδές της στη μουσικολογία στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

Γράφει τη δική της μουσική με το καλλιτεχνικό όνομα Lydia Plain.
Η ιστοσελίδα της: http://lydiachannel.blogspot.gr/

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΑΝΤΗΛΑ, τραγούδι, μουσική τεχνολογία

Η Κατερίνα Τσαντήλα, μέλος πολύτεκνης οικογένειας, γεννήθηκε το 1988 στην Άνοιξη Αττικής και μεγάλωσε στα Σπάτα. Σε ηλικία 10 μόλις ετών έρχεται σε πρώτη επαφή με τη μουσική συμμετέχοντας στη παιδική χορωδία του σχολείου, μαθαίνοντας πιάνο στο Δημοτικό Ωδείο Σπάτων, ταμπουρά και βυζαντινή μουσική με τη Γεωργία Ψαραδέλλη (απόφοιτη του Ενιαίου Πειραματικού Μουσικού Γυμνασίου – Λυκείου Παλλήνης). Το 2000 έπειτα από επιτυχείς εξετάσεις εισάγεται στο Ενιαίο Πειραματικό Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο Παλλήνης απ’ όπου και αποφοίτησε το 2006. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών της χρόνων μαθαίνει θεωρία της μουσικής, αρμονία, βυζαντινή μουσική, ταμπουρά, πιάνο, κιθάρα και φωνητική τέχνη δίπλα σε αξιόλογους καθηγητές. Συμμετέχει στις ευρωπαϊκές & παραδοσιακές χορωδίες, σε παραδοσιακά μουσικά σύνολα τραγουδώντας & παίζοντας ταμπουρά, στο φωνητικό σύνολο της Μίνας Μόρφη και στο τμήμα Μουσικής Τεχνολογίας του σχολείου. Το 2005 λαμβάνει μέρος στους 11^ους Μαθητικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες παίρνοντας το 3^ο Βραβείο Ατομικού Ψαλμού Βυζαντινής Μουσικής.

Παράλληλα, γίνεται μέλος της Παιδικής Χορωδίας Γ’ Προγράμματος ΕΡΑ (σημερινή “Rosarte”) με μαέστρο την Ρόζη Μαστροσάββα, όπου και συμμετέχει σε πολλές συναυλίες στο Ηρώδειο, Μέγαρο Μουσικής, Τελετής Λήξης των Παραολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004 κ.α. Συμμετέχει επίσης και στην Βυζαντινή Χορωδία του Γρηγόρη Νταραβάνογλου δίνοντας πλήθος συναυλιών στην Αθήνα αλλά και στην Κωνσταντινούπολη.

Το 2006 εισάγεται με σειρά 7^η στο ΤΕΙ Κρήτης – Τμήμα Μουσικής Τεχνολογίας & Ακουστικής Ρεθύμνου, το 2011εκπονεί την Πρακτική της Άσκηση στο· “Ελληνικό Κέντρο Τέχνης & Πολιτισμού” Κορωπίου, και ολοκληρώνει τις σπουδές της εντός του έτους 2012. Επιπλέον, τον Νοέμβρη του 2012 ξεκινά έναν μετεκπαιδευτικό μονοετές κύκλο σπουδών Μουσικοκινητικής Αγωγής Orff στη σχολή Μωραίτη.

Το 2008 εγγράφεται στο Ωδείο «Ορφέας» Αμαρουσίου όπου και παρακολουθεί την τάξη Ειδικού Αρμονίας. Μετά από 2 χρόνια μετεγγράφεται στο Ωδείο «Φιλόμουσος» Ρεθύμνου και τώρα ολοκληρώνει την τάξη Πτυχίου Ειδικού Αρμονίας στο Ελληνικό Ωδείο Ρεθύμνου.

Κατά την διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων συμμετέχει ως τραγουδίστρια με πολλά μουσικά σχήματα του ελληνικού & ξένου ροκ, έντεχνου, ελαφρού και λυρικού ρεπερτορίου σε ξενοδοχεία, café bar restaurant, μουσικά μεζεδοπωλεία, θέατρα και μουσικές σκηνές στην Κρήτη & Αθήνα, όπως στη Πύλη Βηθλεέμ (Ηράκλειο), Θέατρο Ανατολικής Τάφρου (Χανιά), Θέατρο Ερωφίλη (Ρέθυμνο), Αλάβαστρον (Αθήνα) και σε πολλά άλλα.. Παράλληλα, δουλεύει και ως ραδιοφωνικός παραγωγός στο «Astro Fm» Ρεθύμνου και στην εταιρία ηχητικής κάλυψης «Ένταση». Συμμετέχει επίσης, στις Ημέρες Ηλεκτροακουστικής Μουσικής του τμήματος Μουσικής Τεχνολογίας & Ακουστικής (Ρέθυμνο, 2008) και Τεχνολογίας Μουσικών Οργάνων (Ληξούρι, 2009).

Επίσης, έχει συμμετάσχει στη δισκογραφική δουλειά του Ελληνικού Κέντρου Τέχνης & Πολιτισμού «Παραδοσιακά Παιδικά Τραγούδια των Μεσογείων» και στον οπτικό δίσκο «Κοντυλιές» των Δημήτρη & Μανώλη Σπυριδάκη.

Η αγάπη της όμως για το Κλασσικό Τραγούδι ξεκίνησε ήδη από το ΠΜΓΛΠ και μετά το σχολείο συνέχισε τα μαθήματα Μονωδίας ως Soprano. Το 2009 έπειτα από κατατακτήριες εξετάσεις στο Ελληνικό Ωδείο Ρεθύμνου κατατάσσεται στη τάξη της Β’ Μέσης και συνεχίζει μέχρι τώρα την τάξη της Ανωτέρας, με καθηγήτρια την Μαριέλλα Βιτώρου, με σκοπό την απόκτηση του Διπλώματος.

Τέλος, τα δύο τελευταία χρόνια συνεργάστηκε με το συγκρότημα «Νυχτοβάτες» έχοντας στο ενεργητικό τους πληθώρα συναυλιών και διακρίσεων σε διαγωνισμούς, ενώ τώρα συνεργάζεται με τον μουσικοσυνθέτη Χρήστο Δημάκη ετοιμάζοντας ένα πρόγραμμα με αγαπημένα ρετρό & έντεχνα ελληνικά τραγούδια, ξένες επιτυχίες και συνθέσεις του ιδίου του συνθέτη.

E-mail: musikate13@gmail.com·

Γιάννης Παπαδόπουλος, πιάνο

Ο Γιάννης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Φοίτησε στο Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο Παλλήνης και είναι τελειόφοιτος του Ιονίου Πανεπιστημίου στην κατεύθυνση εκτέλεσης jazz (με ειδίκευση στο πιάνο). Εκπροσώπησε το Ιόνιο Πανεπιστήμιο στο 19^ο Συνέδριο του IASJ (International Association of Schools of Jazz, Λουκέρνη 2009). Ως μέλος του Ionian Jazz Ensemble έχει εμφανιστεί στα Jazz Φεστιβάλ Τήνου (2010) και Ζακύνθου (2011).

Έλλη Βασιλάτου, κλαρινέτο, ηθοποιός

(αναδημοσίευση απο http://www.theatropapoutsi.gr/data/frames/gr/cv/elli.htm )

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986. Είναι απόφοιτη του Πειραματικού Μουσικού Γυμνασίου-Λυκείου Παλλήνης (2004) και του τμήματος Μεθοδολογία Ιστορία και Θεωρία της Επιστήμης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρε δίπλωμα κλαρινέτου το 2009 (άριστα και πρώτο βραβείο) με καθηγητή τον Ευστάθιο Κιοσόγλου, από το Εθνικό Ωδείο. Έχει πάρει μαθήματα φωνητικής απο την Ειρήνη Δερέμπεη. Γνωρίζει θεωρία και αρμονία ευρωπαϊκής μουσικής, θεωρία βυζαντινής μουσικής, πιάνο και ταμπουρά.

Συμμετείχε στο ντοκυμαντέρ "Καρέτα-καρέτα", σκην. Γ. Κωστόπουλου, σε ντοκιμαντέρ για την εκπαιδευτική τηλεόραση (ΕΡΤ), σκην. Τ. Αντωνόπουλου, στα cd "Ύμνοι της Μ. Εβδομάδας και του Πάσχα" του Πειρ. Μουσ. Γυμνασίου Παλλήνης, “Στα μονοπάτια των τραγουδιών” και “Ένα μπαλόνι μυστικά” του θιάσου “Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο”. Έχει πάρει μέρος σε ηχογραφήσεις για μουσική σε θέατρο και κινηματογράφο, σε συνθέσεις του Αναστάση Σαρακατσάνoυ (“Μαζί” α´ βραβείο μυθοπλασίας στο ArtFools Video Festival, 2009, “Dna” θέατρο του Ν. Κόσμου, 2010-2011).

Έχει πάρει μέρος σε ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, τηλεταινίες για την ΕΡΤ, με σκηνοθέτες τους Μ. Γαλανάκη, Δ. Θέο, Ι. Μανούσακα, Ν. Παναγιωτάτο. Στο θέατρο συμμετείχε στην μουσική κωμωδία πολυμέσων "Τέλος", σκην. Ι. Μανούσακα.

Συμμετείχε ως πρώτο κλαρινέτο στην Ορχήστρα Δωματίου του τμήματος Μουσικών Σπουδών της Αθήνας (L.V.Beethoven "Symphonie No.1 in C Major Op.21", 2009, Μ. Κεφαλάς “Ωδές Χριστουγέννων, πρώτη παρουσίαση, 2010, L. V. Beethoven “Symponie No.4 in Bb Major Op.60, 2011, W.A. Mozart “Requiem” , 2011)

Σόλο Κλαρινέτο στην φιλανδική ορχήστρα “ Jalas Chamber” (Γ. Βουτσινάς “Five Small Pieces, 2010).

Έχει συνεργαστεί με την ομάδα Oper (O) σε εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής και στο Μουσείο Μπενάκη και στις παραστάσεις Μύθοι του Αισώπου (Μusic Box του Εθνικού θεάτρου, 2011, “Fiammifero” (αίθριο του Μουσείου Μπενάκη, περιοδεία σε ελληνικά νησιά)

Είναι καθηγήτρια κλαρινέτου στο κεντρικό Εθνικό Ωδείο και στο Εθνικό Ωδείο Περιστερίου.

Μέλος του “Θεάτρου του παπουτσιού πάνω στο δέντρο” από το 2007, έπαιξε στην παράσταση Στα μονοπάτια των τραγουδιών (θέατρο του Ν. Κόσμου, 2007) και έκανε τη μουσική διδασκαλία και ενορχήστρωση στις παραστάσεις Ένα μπαλόνι μυστικά (Επί Κολωνώ, 2008-09), Ήθελα να σ' αντάμωνα (θέατρο του Ν. Κόσμου, 2009), Αμυγδαλοτσακίσματα (παραστάσεις σε σχολεία, 2009-2010) και Μαλαματένιος αργαλειός και φιλντισένιο χτένι (παραστάσεις σε σχολεία, 2010-2011), σε σκηνοθεσία Β. Παπαδημητράκη.

Είναι μέλος του συγκροτήματος Ιστορίες για κρουστά του Β. Βασιλάτου από το 2003 (συναυλίες σε μουσικές σκηνές της Αθήνας, σε Φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό).

Βαγγέλης Πεντζερίδης

(αναδημοσίευση από http://studiomxgr.com/vagelis-pentzeridis.php)

Σπουδές

Bachelor of Science in Audio Engineering,
Preston University 2008, Sound Design,
Post Production, Mix 5.1
Music Technology, Mastering,
Πτυχίο Μουσικής Τεχνολογίας 2008,
Πτυχίο Ηχοληψίας 2007

Μουσικές Σπουδές

Απόφοιτος Μουσικού Γυμνασίου και Λυκείου Παλλήνης [2004],
Σπουδές Κλασσικού Πιάνου,Βιολιού και Ταμπουρά, Σπουδές(Θεωρητικών & Αρμονίας),
Σπουδές Πιάνου στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών,
Σπουδές Μπουζουκιού-Θεωρητικών- Αρμονίας,Αντίστιξης,Φούγκας και Ενορχήστρωσης με τον Θέμη Παπαβασιλείου [1996-2009]

Επαγγελματική Σταδιοδρομία

- Συνεργασίες με Μ.Δημητριάδη,J.Massino,Φ.Νικολάου,Μ.Άνθη,Ε.Ζεγκίνογλου,Σ.Βόσσου [2004 έως τώρα]

- Ενορχηστρώσεις, Programming - Παραγωγές, Demo στο προσωπικό Home Studi [2004 έως τώρα]

- Παράδοση μαθημάτων Μπουζουκιού, Ηλ. Κιθάρας και Θεωρητικών [2005 έως τώρα]

- Sound Max Studio με ηχολήπτη τον Άλκη Σιμιτσή [2009 έως τώρα]

- Μουσική Σκηνή Προάστειο με την Σοφία Βόσσου(Ενορχήστρωση Προγράμματος-Μουσικός) [2009-2010]

- Μουσική Σκηνή Amadeus Live με την Σοφία Βόσσου & την Ελεάννα Ζεγκίνογλου [Καλοκαίρι 2009]-Πυθαγόρειο Σάμος

Μουσική Σκηνή Προάστειο με τον Μιχάλη Άνθη [2008-2009]

Ρεμπετάδικο Ασματοπώλειο με τον Μιχάλη Άνθη [2007 - 2008]

Ωδείο Δίεση ως καθηγητής Μπουζουκιού και Θεωρητικών [2005-2007]

Μιχάλης Μπακάλης (τύμπανα)

(απο http://tundaspriest.gr/el/the-band-/michalis-bakalis.html )

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1985.

Έχει πάρει μαθήματα συμφωνικών και παραδοσιακών κρουστών.Αποφοίτησε από το Μουσικό Λύκειο Παλλήνης και από τότε έχει υπάρξει μέλος ποικίλων μουσικών σχημάτων παραδοσιακής, λαϊκής και έντεχνης μουσικής ώς εκτελεστής κρουστών οργάνων.

Έχει εμφανιστεί σε πολλές ζωντανές συναυλίες και μουσικές σκηνές στην Αθήνα και άλλες πόλεις και έχει λαβει μέρος σε ηχογραφήσεις δίσκων.

ΦΑΙΔΡΑ ΓΙΑΝΝΕΛΟΥ, διεύθυνση ορχήστρας

Η Φαίδρα Γιαννέλου στους κορυφαίους νέους μαέστρους βραβεύεται σε διεθνή διαγωνισμό

1ΟΣ ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ «ΣΟΛΩΝ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ»

Β’ Βραβείο : Κυρία Φαίδρα Γιαννέλου – Ελλάδα και Κυρία Giedre Slekyte- Λιθουανία
Γ’ Βραβείο: Κύριος Sesto Quatrini- Ιταλία

ΙΔΡΥΜΑ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΚΥΠΡΟΥ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

η Σοφία Κατηφόρη (απόφοιτος) μιλάει με τη· ΦΑΙΔΡΑ ΓΙΑΝΝΕΛΟΥ, Δ/νση Ορχήστρας

·· H Φαίδρα Γιαννέλου αποφοίτησε από το Πειραματικό Γυμνάσιο Λύκειο Παλλήνης το 2003. Ξεκινώντας τα πρώτα της μουσικά βήματα από το Παναρμόνιο Ωδείο του Αργύρη Στεφανή, καθηγητή του σχολείου μας, και συνεχίζοντας παράλληλα στο Μουσικό Παλλήνης, σπούδασε στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Μαθήτευσε πλάι στον Μίλτο Λογιάδη και σήμερα είναι η πρώτη Ελληνίδα πτυχιούχος Διεύθυνσης Ορχήστρας από ελληνικό πανεπιστήμιο. Πρόσφατα ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό και λίγο πριν ξεκινήσει τη διδακτορική διατριβή της στη Διεύθυνση Ορχήστρας, μια Κυριακή του Ιανουαρίου μεσημεράκι, σε κλίμα ζεστό, «ανταλλάξαμε ενδιαφέρουσες κουβεντούλες» μαζί της. Ανάμεσα στα …ορχηστρικά της ταξίδια πότε στην Βουδαπέστη, πότε με τις ορχήστρες της Ε.Ρ.Τ. (Συμφωνικής Μουσικής – Σύγχρονης Μουσικής), άλλοτε με τη Νότια Φιλαρμονική της Τσεχίας, αλλά και από το Μέγαρο στο Βερολίνο, από την Κέρκυρα στο Ακροπόλ με τον «Πέτρο και το Λύκο» του Προκόφιεφ πιο πρόσφατα, τη συναντήσαμε και μοιραστήκαμε μαζί της λίγο από …το παρελθόν και το μέλλον της.

·

Στη «συνακρόαση» συμμετέχουν ο Γιάννης Ανθόπουλος, τυπογράφος - μουσικός, ο Παναγιώτης Τελέκογλου -μουσικός, απόφοιτοι της ίδιας γενιάς, 2003, αλλά και ο Βαγγέλης Πεντζερίδης -μουσικός, απόφοιτος του έτους 2004.

----------------------------

Π.Τ.: Ποιο ήταν το αγαπημένο σου μάθημα στο σχολείο;

Ναι…(γέλια) Tα μαθήματα που μου άρεσαν περισσότερο στο σχολείο ήταν των Θετικών Επιστημών, Φυσική, Χημεία, Μαθηματικά, εάν εξαιρέσει κανείς τα μουσικά μαθήματα φυσικά.

Η επιστήμη όμως που με εξιτάρει περισσότερο μέχρι και σήμερα είναι η Αστρονομία. Η επαφή μου με την Αστρονομία ήρθε μέσω ενός μαθήματος της Β’ Λυκείου, Στοιχεία Αστρονομίας και Διαστημικής, το όποιο δίδασκε ο κος Παπαδημητρίου. Με τη βοήθειά του, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω αργότερα ένα θερινό σεμινάριο Αστρονομίας στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών (Αστρονομικό Σταθμό Πεντέλης). Εκεί άνοιξε μπροστά μου ο μαγικός κόσμος του σύμπαντος: οι πλανήτες, οι γαλαξίες, οι μαύρες τρύπες κ.τ.λ. Έκτοτε άρχισα να ψάχνω και να διαβάζω βιβλία Αστρονομίας με πολύ πάθος, παραβλέποντας πολλές φορές τα μαθήματα του σχολείου...·

·Β.Π.: Πώς ήταν τα σχολικά σου χρόνια στο μουσικό;

Ήταν τα πιο ευχάριστά μου -σχολικά- χρόνια. Αυτό που θυμάμαι περισσότερο από το Μουσικό, είναι το ιδιαίτερο κλίμα που διαρρεόταν στην ατμόσφαιρα: σε κάθε διάλειμμα άκουγες και έπαιζες μουσική! Εκεί επίσης γνώρισα σχεδόν όλα τα όργανα της ορχήστρας. Μόνο και μόνο από τα παιδιά της τάξης μου είχα την ευκαιρία να βλέπω καθημερινά π.χ. το φαγκότο από τον Γιάννη, το κόρνο από την Αριάδνη, την βιόλα από τη Ρενάτε... Αυτό ήταν για μένα ο μεγαλύτερος θησαυρός του Μουσικού Σχολείου: μπορούσα να παίξω, να πειραματιστώ, να επεξεργαστώ, να δοκιμάσω τους ήχους όλων των μουσικών οργάνων! Επίσης δεν θα ξεχάσω την ανυπομονησία που είχα κάθε Τρίτη ή Πέμπτη (ανάλογα με τη χρονιά) να έρθει η ώρα των Μουσικών Συνόλων. Να παίξω και να συνεργαστώ με τ’ άλλα παιδιά.·

Γ.Α.: Σε απέτρεψε κάποια στιγμή το αρκετά φορτωμένο πρόγραμμα και οι απαιτήσεις του σχολείου στο ν’ ακολουθήσεις και να εξελιχθείς τελικά στο χώρο της μουσικής;

Υπήρχαν στιγμές κατά τις οποίες, νομίζω, όλοι νιώθαμε την κούραση να μας διακατέχει, ιδιαίτερα στην Γ΄ Λυκείου. Αυτό που με βοήθησε προσωπικά ήταν ότι είχα ένα στόχο. Δε βρισκόμουν μεταξύ δύο ή τριών επιλογών για το αντικείμενο των σπουδών μου. Έτσι, αφού είχα αποφασίσει ότι ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική, οργάνωσα με τέτοιο τρόπο το χρόνο μου, ώστε να είναι η μουσική πάντα το κύριο μέλημά μου, αλλά να προλαβαίνω να διαβάζω και τα υπόλοιπα μαθήματα και να έχω ελεύθερο χρόνο. Νομίζω ότι τα κατάφερα σε αυτό, στη διαχείριση δηλαδή αναλογικά του χρόνου και του διαβάσματος. Ήθελα να προστατεύσω τον εαυτό μου από την υπερβολή του ασταμάτητου διαβάσματος δίχως ουσία. Η χρονιά εκείνη είχε τα πάντα: πενθήμερη, βόλτες, σινεμά, συναυλίες, πάρτι. Δε στερήθηκα τίποτα και πέτυχα το στόχο μου τελικά. Τα παιδιά σήμερα, βιώνουν την «πίεση» των πανελληνίων από πολλή μικρή ηλικία. Έχει γίνει αυτοσκοπός μαθητών, γονέων και καθηγητών. Εμείς καταλάβαμε ότι δίναμε πανελλήνιες όταν… ήρθε ο Μάιος της Γ΄ Λυκείου! Έως τότε ήμασταν μια χαρά, περνούσαμε ωραία…!·

Β.Π.: Πες μου τρία πράγματα, που θεωρείς ότι πρέπει ν’ αλλάξουν στο Μουσικό της Παλλήνης, ή ακόμη και σε όλα τα Μουσικά, ανά την Ελλάδα.

Το πιο σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, είναι οι υποδομές. Η έλλειψη προσωπικού, αιθουσών για ατομικά μαθήματα, η έλλειψη οργάνων, αίθουσας συναυλιών, βιβλιοθήκης, εργαστηρίων κ.α. είναι η θλιβερή πραγματικότητα των περισσότερων μουσικών σχολείων της χώρας μας. Στην Παλλήνη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το κτήριο, στο οποίο στεγάζεται το σχολείο από το 1998, είναι άρτια εξοπλισμένο και μάλιστα έχει αποκτήσει πρόσφατα μια καινούρια πτέρυγα, στην οποία υπάρχει μία πολύ όμορφη αίθουσα συναυλιών. Θεωρώ πολύ σημαντική τη δυνατότητα να μπορούν οι μαθητές ανά πάσα στιγμή, να παρουσιάζουν τη δουλειά τους, να μπορούν δηλαδή να «εκθέτουν» τον εαυτό τους στο κοινό, σ’ έναν χώρο με όλες τις προδιαγραφές μιας αίθουσας συναυλιών εντός του σχολείου. Μακάρι και τα υπόλοιπα σχολεία της χώρας να αποκτήσουν σύντομα τις ίδιες και καλύτερες εγκαταστάσεις. Κατά τα άλλα, αυτό που θα ήθελα από το Μουσικό Σχολείο αλλά και από την κοινωνία γενικότερα είναι η καλύτερη «εκμετάλλευση» του μαθητή. Η αναγνώριση, η ανάδειξη και προώθηση του ταλέντου του. Εκτός δηλαδή από την πολύτιμη παροχή ατομικών μαθημάτων σε μουσικά όργανα και τη σύμπραξη στα Μουσικά Σύνολα, θεωρώ πως είναι εξίσου σημαντικό να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός που θα αναγνωρίζει, θα καθοδηγεί και θα προσπαθεί να εξελίσσει το ταλέντο των παιδιών και πέρα από το σχολείο. Είναι λογικό όταν είσαι 16-17 ετών να μην έχεις καταλάβει πλήρως τις δυνατότητές σου και να μην είσαι σίγουρος για το τι ακριβώς μπορεί να σου προσφέρει αργότερα αυτό με το οποίο θέλεις να ασχοληθείς στη μουσική. Εκεί θα πρέπει να επεμβαίνει ο μηχανισμός αυτός, να παρέχει ενημέρωση για τις μουσικές σπουδές, υποτροφίες για παιδιά με οικονομικές δυσκολίες και γενικότερα μία υποστήριξη στην μετέπειτα πορεία του μαθητή. Ίσως να ακούγεται ουτοπικό, αλλά γιατί να μην μπορεί να γίνει; Αυτή τη στιγμή, εάν κάνω ένα flashback και δω τους παλιούς μου συμμαθητές στην ηλικία των 17, διακρίνω παιδιά με μεγάλη όρεξη και ταλέντο στη μουσική, τα οποία ίσως είχαν τις προδιαγραφές να γίνουν πολύ καλοί σε αυτό που έκαναν. Όμως δεν ακολούθησαν αυτό το δρόμο γιατί οι συνθήκες δεν τους το επέτρεψαν. Κι ακόμη δεν τους το επιτρέπουν^. Αυτό νομίζω ότι λείπει από την μουσική εκπαίδευση αλλά και από την εκπαίδευση γενικότερα. Μια κατευθυντήρια γραμμή. «Ακολούθησέ το, μπορείς, έχεις το ταλέντο».·

Β.Π.: Πιστεύεις ότι για τα παιδιά, όσον αφορά την μουσική κατεύθυνση, αρκεί μόνο το ταλέντο;

Όχι, δε νομίζω ότι αρκεί μόνο το ταλέντο. Εάν μιλούμε όμως για τα παιδιά, το ταλέντο τους ή το χάρισμά τους στη μουσική μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε δίκοπο μαχαίρι. Το παιδί, στη σχολική του ηλικία, δεν είναι τίποτε άλλο από ένας αντικατοπτρισμός των επιλογών των γονιών του. Όλα ξεκινούν από εκεί. Αν οι γονείς αντιληφθούν ότι το παιδί τους έχει ένα χάρισμα στην μουσική και θέλουν να το βοηθήσουν είναι ένα σημαντικό βήμα. Διότι στην Ελλάδα ειδικά, οι γονείς δεν επιτρέπουν στα παιδιά τους να στραφούν προς στη μουσική, πιστεύοντας ότι η δουλειά αυτή «δεν έχει λεφτά». Όμως αν αποφασίσουν να το βοηθήσουν, θέλει πολύ προσοχή. Πολύ συχνά, πέφτουν στην παγίδα να θεωρήσουν ότι το παιδί τους είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα, ότι είναι παιδί-θαύμα. Ταυτόχρονα, το πιέζουν τόσο πολύ ώστε να ανταπεξέλθει στο όνομα που έχουν χτίσει για εκείνο, χωρίς καν να το ρωτήσουν αν θέλει να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Και το αποτέλεσμα; Άπειρα videos με μικρά παιδιά-θαύματα να παίζουν μουσική σαν ενήλικες και οι ενήλικες γονείς τους σε ρόλο manager να τα προωθούν. Ε και; Το ταλέντο στους ανθρώπους δεν πρέπει να είναι μόνο προϊόν θαυμασμού αλλά να χρησιμοποιείται σωστά σε συνδυασμό με την προσωπική καλλιέργεια και την ωρίμανση του χαρακτήρα ενός παιδιού, έτσι ώστε να δημιουργηθεί αργότερα ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Βέβαια, υπάρχουν και οι συγκυρίες. Όσο ταλέντο και να έχει κάποιος και όση σκληρή δουλειά να έχει κάνει, κανείς δεν μπορεί να του υποσχεθεί μια καριέρα, στο χώρο της μουσικής, ο οποίος είναι τόσο μεταβαλλόμενος και ανταγωνιστικός.·

Γ.Α.: Τι μουσικά ακούσματα είχες ως παιδί; Τώρα τι επιλέγεις ν’ ακούσεις, τι μουσική θα βάλεις π.χ. στο αμάξι ν’ ακούσεις κάνοντας μια διαδρομή;

Ως παιδί άκουγα πάρα πολύ ελληνική μουσική. Θυμάμαι μονίμως στο σπίτι -κάτι που συμβαίνει ακόμη και τώρα- το ράδιο να παίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ Δεύτερο Πρόγραμμα. Από Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Σαββόπουλο έως τους σημερινούς Μάλαμα, Περίδη, Δεληβοριά και άλλους. Προσωπικά, πιστεύω ότι δεν πρέπει να είμαστε τόσο εκλεκτικοί στην μουσική. Αυτή η απαξίωση των υπόλοιπων ειδών μουσικής, δε μου ταιριάζει. Το ζήτημα επίσης, του τι είναι «ποιοτικό» και τι όχι, νομίζω ότι έχει συζητηθεί πολύ, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Θεωρώ ότι η κάθε μουσική σύνθεση κρύβει πίσω της κάτι το ιδιαίτερο, μία έμπνευση, μία ιδέα. Και αυτό διότι είναι μία ανθρώπινη δημιουργία. Αυτό προσπαθώ να ανακαλύπτω κάθε φορά που ακούω κάτι καινούριο. Αν με αντιπροσωπεύει εκείνη την εποχή, το υιοθετώ. Διαφορετικά, το αφήνω στην άκρη. Έτσι λειτουργώ από παιδί. Ανά περιόδους άκουγα και ακούω διαφορετική μουσική. Έχω ασχοληθεί έντονα με τη jazz, αλλά έχω περάσει και από τη φάση του hip hop, του metal, του rock. Τώρα ακούω πολύ soul, blues, ethnic και αυτές είναι οι μουσικές που με χαλαρώνουν περισσότερο. Στο αυτοκίνητο υπάρχει μόνιμα μουσική των Pink Martini, του αγαπημένου μου συγκροτήματος, παρέα με τα cds κλασικής μουσικής. Μου αρέσει επίσης πολύ, να πηγαίνω σε lives, φίλων ή μη, σε μουσικές σκηνές ή μπαράκια που μπορεί ν’ ακούγεται κάτι ενδιαφέρον. Τελευταία, ασχολούμαι και με την παραδοσιακή μουσική, την οποία είχα παρατήσει εντελώς από το τότε που πήγαινα στο Μουσικό σχολείο. (γέλια) Την επαναπροσέγγισα τυχαία μέσω της χορωδίας του Κέντρου Αιγιακών Λαογραφικών και Μουσικολογικών Ερευνών (Κ.Α.Λ.Μ.Ε. υπό τη διεύθυνση του Θ. Σουλακέλλη - καθηγητή παραδοσιακής μουσικής του σχολείου μας) και πλέον λειτουργεί για μένα ως εκτόνωση και απόδραση από την καθημερινότητα.·

Γ.Α.: Πιστεύεις ότι οι μουσικές που επιλέγεις ν’ ακούς, ως επαγγελματίας μουσικός πλέον, -και όχι ως ένας απλός παίκτης μουσικού οργάνου- λειτουργούν και ως εργαλείο στη δουλειά σου;

Στα ακούσματά μου, σήμερα, θεωρώ ως «εργαλείο» τη φαντασία. Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για μένα ο εμπλουτισμός των ακουσμάτων μου με διάφορα είδη μουσικής, που μου δημιουργούν συνέχεια καινούριες «εικόνες». Φυσικά, η κλασική μουσική είναι ανεξάντλητη και ένα από τα κατ’ εξοχήν είδη μουσικής που σε αφήνουν να ταξιδεύεις. Όμως πολλές φορές οι άνθρωποι που ασχολούνται επαγγελματικά με τη μουσική, ξεχνούν γρήγορα τον πρωταρχικό σκοπό της, την τέρψη! Εμβαθύνουν τόσο πολύ στην επιστήμη της Μουσικής και αναλώνονται στο να ακούν και να κρίνουν εκτελεστές, ορχήστρες, μαέστρους κ.τ.λ. Και όλο αυτό καταντά...εθισμός. Αυτό προσπαθώ να αποφύγω, ακούγοντας άλλα είδη. Θέλω να απολαμβάνω!·

Γ.Α.: Όταν κάποιος Έλληνας ακούσει για την «κλασική μουσική», το μυαλό του αμέσως θα πάει σε κάτι απρόσιτο... Για τον εαυτό μου π.χ. ξέρω, ότι θα πάω τρεις φορές το χρόνο στο Μέγαρο να παρακολουθήσω ένα έργο. Αυτό γίνεται με τόση μικρή συχνότητα, γιατί είναι κάτι που βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο για τα δεδομένα μου, για τα δεδομένα των περισσοτέρων Ελλήνων, πιστεύω.

Κατά τη γνώμη μου, η κλασική μουσική πρέπει να γίνει περισσότερο «λαϊκή», ώστε να μπορεί ο κάθε άνθρωπος να την προσεγγίζει εύκολα. Ν’ αγαπηθεί και αυτό το είδος, όπως συμβαίνει στο εξωτερικό. Όχι να απορρίπτεται κατευθείαν, ως κάτι ανώτερο, άφταστο. Η προσέγγιση είναι κάτι που πρέπει να γίνει με προσοχή. Διότι αν κάποιος που δεν έχει ξανακούσει ποτέ στη ζωή του ζωντανά κλασική μουσική, αλλά αποφασίσει να δοκιμάσει, πιστεύω ότι, μάλλον νιώθοντας αυτήν την αμηχανία του άγνωστου, θα το αποφύγει. «Δε καταλαβαίνω αυτήν την μουσική», λέει ο πατέρας μου, για να φέρω τη συζήτηση σε ένα προσωπικό βίωμά μου και πιστεύω συμβαίνει σε πολύ κόσμο. Παρ’ όλα αυτά το εκπληκτικό είναι ότι όταν παρευρεθεί σε συναυλία μου, είναι ο πιο σκληρός κριτής για μένα. Αντιλαμβάνεται πράγματα, τα οποία οι «γνώστες» οι οποίοι κοιτούν τις λεπτομέρειες, δεν τα παρατηρούν. Ως ακροατής, λαμβάνει τη συνολική ατμόσφαιρα, αυτό ακριβώς, το μαγικό, που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Και αυτό αρκεί τελικά για να το απολαύσει! Έτσι, πρέπει να γίνει γνωστό σε όλους τους Έλληνες ότι δεν επιβάλλεται, για ν’ ακούσει κανείς κλασική μουσική, να είναι κάτοχος πολλών πτυχίων, ή να προέρχεται από συγκεκριμένη κοινωνική τάξη. Απλώς ο κόσμος δεν έχει «εκπαιδευτεί» να πηγαίνει σε συναυλίες. Δε θεωρώ ότι είναι πρόβλημα του «λαού» αυτό, αλλά μεγαλύτερης εμβέλειας ζήτημα. Ξεκινά από την παιδεία και την οικογένεια. Εμείς είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο Μουσικό σχολείο και το ζήσαμε αυτό. Πρέπει, πιστεύω, σε όλα τα σχολεία της χώρας, όχι μόνο στα Μουσικά, να έρχονται τα παιδιά σε επαφή συχνά με αυτό το είδος μουσικής, να παρακολουθούν παραστάσεις, να γίνεται δηλαδή μια καλή γνωριμία, έτσι ώστε αργότερα, ακόμη και αν το απορρίψουν, να γνωρίζουν τί είναι και να μην το φοβούνται. Πρέπει να το πλησιάσουν ακόμη περισσότερο οι νέοι. Αν παρευρεθεί κάποιος σε συναυλίες κλασικής μουσικής θα διαπιστώσει εύκολα ότι ο μέσος όρος ηλικίας του ακροατηρίου είναι αρκετά «ανεβασμένος»... Πως μπορεί να υλοποιηθεί αυτό; Με διάφορους τρόπους και η αλήθεια είναι ότι γίνονται πλέον πολλές προσπάθειες από διάφορους φορείς ώστε να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Κατά τη γνώμη μου, ένας τρόπος να γίνει πιο προσιτή η κλασική μουσική στους νέους είναι να βλέπουν ανθρώπους της ηλικίας τους να την εκτελούν. Και όχι απαραίτητα στο Μέγαρο ή τη Λυρική Σκηνή. Θα πρέπει και οι χώροι να είναι πιο νεανικοί, ώστε να τους προσελκύουν. Όπως συμβαίνει π.χ. με τις rock μπάντες.

Στο·έργο του A.DvořákSymphony No.9 "From the New World", first movement, την Mav Symphony Orchestra διευθύνει η Φαίδρα Γιαννέλου:

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΚΑΝΗΣ, κοντραμπάσο

Ο Μιχάλξης Καλκάνης όπως και ο Γιώργος Μυζάλης στην αναδημοσίευση αυτής της συνέντευξης από το e-tetradio.gr ·· ήταν συμμαθητές στο σχολείο μας.

ΔΙΣΚΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΚΑΝΗ

Γράφει ο Γιώργος Μυζάλης·

Δευτέρα, 03 May, 2010 00:05

Μιχάλης Καλκάνης – Scarborough Tales – Ένας δημιουργός και μια δισκογραφική δουλειά που αξίζουν την προσοχή μας.

Στην ιστορία της μουσικής παραγωγής υπάρχει ένα παράδοξο: η μουσική που κυριαρχεί και που ακούγεται αγγίζει ένα πολύ μικρό ποσοστό της παγκόσμιας μουσικής παραγωγής. Αμέτρητοι «ανώνυμοι» δημιουργοί παράγουν καθημερινώς μουσικές που – πιθανότατα – να μην φτάσουν ποτέ στο ευρύ κοινό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Άκη Πάνου, ο οποίος συνέχισε να συνθέτει τραγούδια και μετά την «αυτοεξορία» του στην Ξάνθη. Τραγούδια που ήξεραν οι δικοί του άνθρωποι και που ποτέ δεν ακούσαμε όλοι εμείς – δυστυχώς. Επομένως, είναι σαφές ότι η μουσική προϋπήρχε της διαδικασίας καταγραφής της. Με λίγα λόγια υπάρχουν μουσικές «αδέσποτες» γύρω μας, οι οποίες θα μπορούσαν να διαμορφώσουν διαφορετικά το ηχοτοπίο (soundscape) μας αν κατάφερναν να ακουστούν. Η περίπτωση του διαδικτύου βέβαια έχει αρχίσει να δίνει βήμα σε όλες τις μουσικές, αλλά μάλλον ακόμα δεν έχει επιτευχθεί η απόλυτη ανεξαρτητοποίηση των δημιουργών από τις «παραδοσιακές» δομές της μουσικής βιομηχανίας. Τα παραπάνω έχουν άμεση σχέση με το δίσκο και τον καλλιτέχνη που παρουσιάζεται με το παρόν κείμενο.

Ο Μιχάλης Καλκάνης είναι φίλος μου και τον γνωρίζω από την εποχή που ήμασταν συμμαθητές στο Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης. Πριν από 3-4 χρόνια μου έδωσε ένα αντίγραφο της δουλειάς αυτής που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό με τον τίτλο Scarborough Tales. Το cd του Μιχάλη σε όλο αυτό το διάστημα έβρισκε συχνά θέση στο cd player μου και κάθε φορά με εντυπωσίαζε περισσότερο. Κάθε ακρόασή του μού προκαλούσε έντονα το συναίσθημα της αδικίας και της απογοήτευσης που μια τόσο καλή δουλειά δεν έβρισκε δίοδο προς το κοινό, παρά διακινούνταν από χέρι σε χέρι μεταξύ φίλων. Με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση λοιπόν, ενημερώθηκα από το Μιχάλη ότι το Scarborough Tales κυκλοφορεί πλέον.

Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του δίσκου είναι η συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί στον ακροατή του. Άλλωστε η βασική επιδίωξη της μουσικής και της τέχνης γενικότερα είναι – ή θα έπρεπε να είναι – η συγκίνηση. Αυτό επιτυγχάνουν οι μουσικές του Μιχάλη Καλκάνη. Και το επιτυγχάνουν μόνες τους, χωρίς τη βοήθεια του στίχου, καθότι ο δίσκος είναι ορχηστρικός. Ένα μόνο τραγούδι περιέχεται στην συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά, για το οποίο, όμως, αξίζει να γίνει ιδιαίτερη μνεία. Πρόκειται για μια εξαιρετική, συγκινητική και εμπνευσμένη διασκευή του παραδοσιακού τραγουδιού «12 Ευζωνάκια» με τη φωνή της γιαγιάς του Μιχάλη. Ένα πραγματικό αριστούργημα.

Δεν θα σας πω περισσότερα. Θα αφήσω τον ίδιο τον καλλιτέχνη να μιλήσει στη συνέντευξη που μου παραχώρησε με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου του. Αλλά προηγουμένως θα σας προτρέψω με θέρμη να αγοράσετε το cd του. Πιστέψτε με, δεν θα μετανιώσετε.

Μιχάλη, με ποια αφορμή προέκυψε το Scarborough Tales; Ήταν στα πλαίσια της ακαδημαϊκής σου πορείας; Μίλησέ μας λίγο για τις σπουδές που έχεις κάνει στη μουσική.
Οι σπουδές μου στη μουσική ξεκινάνε σε ηλικία 5 χρονών νομίζω με μαθήματα πιάνου από τον πατέρα μου. Ακόμα του το κρατάω (γέλια). Πρέπει να άντεξα γύρω στα 6 χρόνια οπότε και με στείλανε να συνεχίσω στο Ωδείο Αθηνών στο οποίο συνέχισα τις σπουδές μου στο πιάνο και τα θεωρητικά μέχρι τα 16 . Το Ωδείο Αθηνών αποτέλεσε την αιτία της αποχώρησής μου από· το Πειραματικό Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης στην Τρίτη Γυμνασίου λόγω περιορισμένου ελεύθερου χρόνου. Στα 16 ξεκίνησα κοντραμπάσο με το οποίο πήρα δίπλωμα μετά από 8 χρόνια, την ίδια χρονιά που αποφοίτησα και από το τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Ήθελα να συνεχίσω, οπότε βρέθηκα για ένα χρόνο σε ένα χωριό της βόρειας Αγγλίας να κάνω ένα master επικεντρωμένο στη σύνθεση με τη βοήθεια της μουσικής τεχνολογίας. Το χωριό αυτό ήταν το Scarborough και η μουσική της πρώτης μου τελικά δισκογραφικής δουλειάς ήταν το· final project για αυτό το master.· ·

Πότε γράφτηκαν τα κομμάτια του δίσκου;
Τα περισσότερα από τα κομμάτια του δίσκου γράφτηκαν την περίοδο που ήμουν στην Αγγλία δηλαδή πριν 5 χρόνια εκτός από 1-2 τα οποία ήταν παλιότερες ιδέες και απλά μετά πήραν την τελική τους μορφή.·· ·

Πως προέκυψε η εξαιρετική διασκευή του «12 ευζωνάκια»;
Αυτή είναι μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες. Στα πλαίσια μιας εργασίας για το μάθημα της· παραδοσιακής μουσικής στη σχολή έπρεπε να ηχογραφήσουμε κάποιον να μας τραγουδάει ένα ή περισσότερα παραδοσιακά τραγούδια. Οπότε βρήκα ένα κασετόφωνο εγγραφής και ηχογράφησα τη γιαγιά μου που ήξερα ότι τραγουδούσε παραδοσιακά τραγούδια και της άρεσε. Μετά από χρόνια, στην Αγγλία, ακούγοντας αυτή την ηχογράφηση στον υπολογιστή μου, επικεντρώθηκα στα «12 Ευζωνάκια» λόγω του δωρικού ύφους και της δύναμης με την οποία το είχε τραγουδήσει και ένιωσα ότι πρέπει να μεταφέρω με κάποιο τρόπο αυτό το άκουσμα στο σήμερα. Όταν μάλιστα διαπίστωσα ότι η φωνή της ήταν «κουρδισμένη» - όπως λέμε μουσικά - από την αρχή ως το τέλος ήμουν σίγουρος ότι έπρεπε να ασχοληθώ παραπάνω με αυτό.

Εκτός από δημιουργός, είσαι και μουσικός με πολλές συνεργασίες, τόσο με ορχήστρες, αλλά και με ονόματα της εγχώριας μουσικής. Πόσο διαφορετικοί είναι οι ρόλοι αυτοί; Προτιμάς κάποιον από τους δύο και γιατί;
Είναι σίγουρα πολύ διαφορετικοί ρόλοι και ελπίζω να μη χρειαστεί να διαλέξω κάποια στιγμή έναν από τους δύο γιατί ο καθένας μου δίνει χαρά για διαφορετικού λόγους. Πάντως, για να είμαι ειλικρινής αν κάποια στιγμή χρειαζόταν θα διάλεγα – νομίζω - τον πιο δύσκολο αλλά και πιο δημιουργικό ρόλο, αυτόν του δημιουργού δηλαδή, αφού είναι κάτι που αφορά εμένα 100%. Από την άλλη η πρόκληση του να παίζω κοντραμπάσο σε μια συναυλία κλασικής μουσικής και μετά από 2 ώρες, το ίδιο βράδυ, να παίζω σε μια ροκ συναυλία, το ίδιο δοσμένος, είναι πάντα γοητευτική.

Αν δεν κάνω λάθος μεγάλωσες σε ένα σπίτι γεμάτο μουσικούς και μουσικές. Πόσοι και ποιοι μουσικοί υπάρχουν στην οικογένειά σου και πόσο σε βοήθησε αυτό;
Ο παππούς μου, Μιχάλης Καλκάνης και αυτός, έπαιζε σαξόφωνο και κλαρινέτο και εκτός των άλλων δούλεψε χρόνια με τον Μανώλη Χιώτη. Ο γιος του και πατέρας μου Γιώργος Καλκάνης, εκτός από καθηγητής Φυσικής είναι αστεράτος πιανίστας αλλά και δημιουργός. Σίγουρα η κουλτούρα σε συνδυασμό με τα όργανα που υπήρχαν στο σπίτι βοήθησαν πάρα πολύ - για να μη πω με οδήγησαν -· να ασχοληθώ και εγώ με τη μουσική. ·

Πόσο εύκολο ήταν να κυκλοφορήσεις έναν τόσο «δύσκολο» δίσκο στην Ελλάδα που ευδοκιμούν τα πιο εύπεπτα ακούσματα;
Ήταν αρκετά δύσκολο ειδικά για εμένα που θεωρώ ότι τα πράγματα που αξίζουν έρχονται μόνα τους και πιο φυσικά. Για αυτό και μου πήρε 4 χρόνια!

Με ποια διαδικασία γράφτηκε ο δίσκος; Και που; Στην Ελλάδα ή στην Αγγλία;
Η βασική δουλειά για αυτό το δίσκο έγινε στην Αγγλία. Τα περισσότερα κομμάτια ξεκίνησαν από ιδέες βασισμένες στο πιάνο. Στη συνέχεια όταν πήραν μορφή ηχογράφησα ό,τι άλλο μπορούσα να παίξω εγώ δηλαδή κοντραμπάσο, μπάσο και κιθάρα.·· Στην Ελλάδα ήρθα για να ηχογραφήσω τους υπόλοιπους μουσικούς που με βοήθησαν και μετά επέστρεψα στην Αγγλία για την τελική επεξεργασία και μίξη των κομματιών. Η δυσκολία που είχε αυτός ο τρόπος δουλειάς ήταν ότι από το πρώτο στάδιο που έφτιαχνα τη βάση των κομματιών στην Αγγλία έπρεπε να φανταστώ το «μετά» και το «χώρο» που έπρεπε να αφήσω για τους υπόλοιπους μουσικούς αφού δεν θα υπήρχε ευκαιρία για κοινή ηχογράφηση.

Ποιες είναι οι προσδοκίες σου από την κυκλοφορία του δίσκου αυτού; ·
Περισσότερο νομίζω με ενδιαφέρει να ακουστεί από το να πουληθεί. Μάλλον είμαι παραπάνω φιλόδοξος από φιλοχρήματος. Είναι πραγματικά χαρά μου να δημιουργήσει τις περισσότερες δυνατές εικόνες και συναισθήματα αφού πρόκειται κατά βάση για έναν ορχηστρικό και ατμοσφαιρικό δίσκο.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Τα μελλοντικά μου σχέδια έχουν άμεση σχέση με την παραπάνω ερώτησή σου σχετικά με τους ρόλους του δημιουργού και μουσικού, αφού στόχος και πρόκληση για μένα είναι να συνεχίσω να δουλεύω σαν μουσικός αλλά παράλληλα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο δημιουργικός με τις δικές μου μουσικές.

Στο εύχομαι Μιχάλη και σε ευχαριστώ θερμά για την κουβέντα μας.

ΑΡΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ - I AM GREEK AND I WANNA GO HOME

I AM GREEK AND I WANNA GO HOME. Αυτή είναι η φράση και το κεντρικό μήνυμα που αποστέλλεται παντού μέσο διαδικτύου, από την Ανεξάρτητη εθελοντική κίνηση με σκοπό την επιστροφή των Ελληνικών αρχαιοτήτων που παράνομα κρατούνται εκτος Ελλάδας.

Εμπνευστής και δημιουργός είναι ο Μουσικοσυνθέτης και φωτογράφος Ares Kalogeropoulos ο οποιος διαμένει και δραστηριοποιείται στο Oldenburg της Βόρειας Γερμανίας.

Η Ανεξάρτητη αυτή κίνηση, απέκτησε χιλιάδες υποστηρικτές στο διαδίκτυο, μιας και ξεκίνησε μέσω Facebook, από το προσωπικό Προφίλ του Ares Kalogeropoulos·

Το μήνυμα " I AM GREEK AND I WANNA GO HOME " καθώς και η αισθητική ματια που συνοδεύει τις εικόνες, είναι δημιουργημένες ώστε να προκαλέσουν συναισθηματικα θεατές ανα τον κόσμο. Οχι να απαιτήοσυν, αλλα να μιλήσουν απο τη μεριά της Ιστορίας που ζητά αποκατάσταση. Για αυτό το λόγο άλλωστε επικοινωνείται στην Αγγλική γλώσσα.·
-Το δευτρο μήνυμα που συνοδεύει αυτήν την κινηση είναι " Our Budget is our Love" που δηλώνει ξεκάθαρα πως απλώς και μονο με την αγάπη μας για την Ελλάδα και τον κοινό στόχο, μπορεί αυτή η κίνηση να επικοινωνηθεί, έξω από χρηματοδοτήσεις και κονδύλια στήριξης.·

Η αγάπη μας και η εθελοντική μας εργασία για τον κοινό αυτόν Εθνικό στόχο είναι αρκετή και μάλιστα πιο ισχυρή από κάθε χρηματική υποστήριξη!

Υποστηρίξτε και εσείς αυτήν την μεγάλη και αγνή κίνηση που μας επιτρέπει να στεκόμαστε απέναντι στην ιστορία μας περήφανοι ως Έλληνες και ως πολίτες αυτού του κόσμου!

Απλώς κοινοποιήστε παντού αυτές τις εικόνες. Σε Ελλάδα και εξωτερικό. Να ακουστεί η φωνή μας!·

Ας κάνουμε κάτι για το οποιο η Ιστορία θα μας κοίτα με το ποιο τρυφερό της βλέμμα.

Ευχαριστώ προσωπικά όλους σας μέσα από την καρδια μου!
Ares Kalogeropoulos·· http://www.inhousemusic.de/

AM GREEK AND I WANNA GO HOME, independent movement for repatriation of the Greek Sculptures Photography, Concept and Artwork by Ares Kalogeropoulos

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΥΖΑΛΗΣ, μουσικολόγος

Ο Γιώργος Μυζάλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978, είναι μουσικολόγος και αρθρογράφος.

(αναδιμοσίευση απο http://friendshipiseverything.blogspot.gr/2011/10/blog-post_868.html )

Παιδικές αναμνήσεις..Γράφει ο Γιώργος Μυζάλης

Σήμερα για λόγους εργασίας έπρεπε να ακούσω το τραγούδι αύτό

Θυμήθηκα όμως και την εξής ιστορία που με συνδέει με αυτό το τραγούδι:
Γυμνάσιο πήγα στο Πειραματικό Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης. Ανήκα μάλιστα στη δεύτερη φουρνιά του συγκεκριμένου σχολείου, που ήταν και το πρώτο Μουσικό Γυμνάσιο της χώρας. Στο τέλος κάθε χρονιάς, σε εκείνο το σχολείο, γινόταν μια μεγάλη γιορτή. Όλα τα παιδιά του σχολείου συμμετείχαμε σε μουσικά σχήματα, σε χορωδίες και άλλα παρεμφερή, παρουσιάζοντας διαφορετικά προγράμματα. Θυμάμαι ακόμα ότι στο τέλος της πρώτης μου χρονιάς οι συναυλίες γίνονταν επί μία εβδομάδα σε ένα χώρο στη Μεσογείων - δεν πρέπει να υπάρχει πια. Το τελευταίο βράδυ εμφανιζόμασταν εμείς (χορωδία) με τη διεύθυνση του καθηγητή μας κυρίου Σουλακέλη σε ένα πρόγραμμα με νησιώτικα τραγούδια. Μετά από την εμφάνισή μας, έπρεπε να αποχαιρετιστούμε για τις καλοκαιρινές διακοπές. Θυμάμαι ότι η εμφάνισή μας είχε μεγάλη απήχηση και επιτυχία. Είχαμε εκπληκτική ορχήστρα (βιολί έπαιζε ο εξαιρετικός Γιώργος Μαρινάκης) και οι παιδικές φωνές της χορωδίας, από παιδιά ταλαντούχα με μουσική παιδεία, έδιναν άλλη διάσταση στα τραγούδια. Θυμάμαι την ανατριχίλα που μου προκαλούσαν τα τραγούδια και οι φωνές των συμμαθητών μου. Ακόμα και τώρα ανατριχιάζω σε αυτή τη θύμηση. Το συγκεκριμένο τραγούδι μού είχε κάνει από τότε μεγάλη εντύπωση. Η μελωδία και ο τρόπος που εκτυλίσσεται, οι εικόνες των στίχων και η θαλασσινή "μυρωδιά" του, το κατατάσσουν χωρίς αμφιβολία στις ομορφότερες παιδικές μου αναμνήσεις. Επίσης δεν μπορώ να ξεχάσω τα κλάμματα και τη συγκίνηση που ακολούθησαν στον αποχαιρετισμό. Ήμασταν μικρά παιδιά, "καλλιτεχνάκια", που είχαν περάσει ένα χρόνο παρέα, 9 ώρες την ημέρα και μας φαινόταν πολύ δύσκολο να αποχαιρετιστούμε ακόμα και για τους καλοκαιρινούς μήνες των διακοπών.

Με ξανακάνεις 12 ετών; Να σου πω τι είναι ευτυχία! Να είναι καλά οι συμμαθητές μου όλοι!!!

Κώστας Μερετάκης, παραδοσιακή μουσική

(αναδιμοσίευση απο τον ιστότοπο της Δόμνας Σαμίου)

Γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με τα παραδοσιακά κρουστά. Σπούδασε θεωρητικά Ευρωπαϊκής Μουσικής και ηλεκτρικό όργανο με καθηγητές τους Ευστάθιο Χριστέλη και Ιωάννη Καστρινό. Είναι απόφοιτος του Μουσικού Γυμνασίου-Λυκείου Παλλήνης, με καθηγητή παραδοσιακών κρουστών τον Βαγγέλη Καρίπη. Παρακολούθησε σεμινάρια κρουστών με τον Zohar Fresco στο Μουσικό Εργαστήρι «Λαβύρινθος» του Ross Daly.

Έχει συμμετάσχει σε συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε δισκογραφικές παραγωγές, σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές και έχει συνεργαστεί με τραγουδιστές της παραδοσιακής μουσικής αλλά και του έντεχνου λαϊκού χώρου.

Το 1998 δίδαξε για πρώτη φορά παραδοσιακά κρουστά στο Δημοτικό Ωδείο Πατρών και στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη. Δίδαξε ακόμη στο Μουσικό Γυμνάσιο-Λύκειο Παλλήνης, ενώ από το 2002 διδάσκει στο Δημοτικό Ωδείο Ασπροπύργου και απο το 2006 στη Μουσική Σχολή «Εύξεινος Πόντος».

Είναι μέλος της Ορχήστρας «Εστουδιαντίνα», της Ορχήστρας Παραδοσιακής Μουσικής Δήμου Ασπρόπυργου, των μουσικών συγκροτημάτων «Ελεύθερο Απομονωμένο», «Balkart» και ιδρυτικό μέλος του μουσικού συγκροτήματος «Τakim».

Βικτωρία Τασκού, ούτι

(αναδημοσίευση απο Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Αποφοίτησε από το Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης και το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1994 εως το 1998 φοίτησε στο Πρότυπο Μουσικό Κέντρο Πειραιά όπου διδάχτηκε Βυζαντινή μουσική, παραδοσιακό τραγούδι, ούτι και σάζι καθώς και ανώτερα θεωρητικά ευρωπαϊκής μουσικής. Έχει πάρει πτυχίο φούγκας και δίπλωμα Βυζαντινής με δάσκαλο τον Γ. Αρβανίτη.
Βασικό όργανό της είναι το ούτι το οποίο διδάχτηκε αρχικά από τον N. Παραλή, στη Λέσβο, την Κ. Παπαδοπούλου και από τον Ross Daly. Συνέχισε τις σπουδές πάνω στη θεωρία της κλασικής οθωμανικής μουσικής και στο ούτι στην Κωνσταντινούπολη με τον Necati Celik, τον Mehmet Emin Bitmez και τον Omer Erdogdular.
Έχει συμμετάσχει σε συναυλίες με διάφορα σχήματα παραδοσιακής και σύγχρονης μουσικής στην Αθήνα και αλλού. Συμμετείχε στη διοργάνωση του Μουσικού Εργαστηρίου Ερμηνείας και Σύνθεσης στα Κύθηρα το 2004 και 2005. Συνέθεσε τη μουσική για το ντοκιμαντέρ «Γεφύρια Ελιάς» του Γ. Σαλαμέ.
Τα τελευταία τρία χρόνια διδάσκει στο Μουσικό Σχολείο Ηρακλείου και παρακολουθεί τα σεμινάρια (σύνθεση και ενορχήστρωση, τούρκικο και αράβικο ούτι, σάζι, ραμπάμπ) που διοργανώνονται από το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος στο Χουδέτσι της Κρήτης.

Γιάννης Κάτος, οργανοποιός, λαϊκή παραδοσιακή μουσική

Ο Γιάννης Κάτος γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα σε ηλικία 18 χρονών όταν αποφοίτησε από το Μουσικό Λύκειο Παλλήνης ξεκίνησε η ενασχόληση του με την κατασκευή των εγχόρδων στο εργαστήριο του Χρήστου Σπουρδαλάκη αρχικά ως μαθητευόμενος. Πόλυ σύντομα όμως αξιοποιώντας το τεχνικό ταλέντο του κατάφερε με την πρωτοτυπία της σκέψης του και την φαντασία του να ξεπεράσει και να βελτιώσει κατά πολύ την γνώση που του παραδόθηκε με αποτέλεσμα να μιλάμε σήμερα για έναν εξαιρετικά έμπειρο και ταλαντούχο οργανοποιό ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ένας ενεργός επαγγελματίας πολυπράγμων μουσικός.

Νίκος Κουβαρδάς, συνθέτης

(αναδιμοσίευση απο http://www.latheater.gr )

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 8 Μαρτίου του 1978 και είναι απόφοιτος του Πειραματικού Μουσικού Γυμανασιού και Λυκείου Παλλήνης.

Είναι Αριστούχος Απόφοιτος του Εθνικού Ωδείου Αθηνών με Δίπλωμα Σύνθεσης (Άριστα παμψηφή- Ά βραβείο και χρηματικό έπαθλο στη μνήμη του Δαμιανού και Χρυσούλας Βουλγαράκη απο το Γιώργο και την Δώρα Βουλγαράκη), έχοντας καθηγητή τον Συνθέτη και Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Εθνικού Ωδείου Αθηνών,τέος Διευθυντη του Φεστιβάλ Αθηνών και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Μέντορά του Περικλή Κούκο.

Καθηγητές του υπήρξαν:Στο πτυχίο Μουσική και Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές, ο Πολυβραβευμένος Συνθέτης Απόστολος Ντάρλας.

στο Πτυχείο της Αρμονίας, ο Συνθέτης Κωνσταντίνος Φλεριανός. Στο Πτυχείο Αντιστίξεως και Φυγής, ο Συνθέτης-Πιανίστας-Διευθυντής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Ωδείου Περιστερίου και Αχαρνών Χρύσανθος Μουζακίτης.

Διετέλεσαι Διευθυντής στο Εθνικό Ωδείο της Ρόδου απο το 2009 έως και το 2012, ενώ υπήρξε για μια δεκαετία καθηγητής μουσικής σε πολλά Ωδεία και ιδιωτικά σχολεία της Αττικής.

Έργα του έχουν ερμηνεύσει καταξιωμένοι σολίστ (αλφαβητική σειρά):

Γιαννούλης Χρήστος (Τενόρος-Συνθέτης), Δημοσθένους Νικόλαος (Κιθάρα),

Κουντούρη Αμαλία (Φλάουτο), Νικολαίδη Ελένη (πιάνο), Σαμπροβαλάκης Ιωάννης (κλαρινέτο), Τσερεγκώφ Κωνσταντίνος (κιθάρα), Εύα Φάμπα (κιθάρα) καθώς και η μικτή χορωδία του Εθνικού Ωδείου της Ρόδου.

Το 1997 στον Δίσκο του Αγαπημένου μας Βαγγέλη Κονιτόπουλου "θέλω να βλέπω Θάλασσα" συμμετέχει με ένα τργούδι του ( στίχο και μουσική).

Σήμερα είναι καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο παρ/μα Παπάγου καθώς και στην Σχολή Τεχνών L.A .Theater.

Μάρθα Μαυροειδή

(απο http://www.mousikorama.gr )

Η Μάρθα Μαυροειδή, μουσικός με σπουδές και... ταυτότητα, μας... μεταφέρει μουσικά στον ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΡΙΛΑ.. με την πρώτη της δισκογραφική δουλειά, με ήχο.. Βαλκανίων και.. καρδιάς. Την ακολουθούμε και την απολαμβάνουμε...

Συνέντευξη της Μάρθας Μαυροειδή στη Μαρία Παπαδάκη στο "Μουσικόραμα"

Μαρία: Γεια σου Μάρθα. Έχεις κάνει πολλές σπουδές στη μουσική. Μπορείς ν’ αναφερθείς στις κυριότερες;

Μάρθα: Ξεκίνησα να σπουδάζω μουσική στο Μουσικό Γυμνάσιο της Παλλήνης. Ο δάσκαλός μου στο σάζι ήταν ο Περικλής Παπαπετρόπουλος και στη βυζαντινή μουσική ο Γιάννης Αρβανίτης. Αργότερα μελέτησα Βουλγάρικο τραγούδι με την Dessislava Stefanova, την Galina Durmushliiska και την Tzvetanka Varimezova και σύγχρονη μουσική στο Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ. Δάσκαλος μου στην φωνητική είναι ο Γιώργος Σαμαρτζής.

Μαρία: Έχεις συνεργαστεί με σπουδαίους συνθέτες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στην Ελλάδα, πως σου προέκυψαν αυτές οι τόσο αξιόλογες συνεργασίες και ποια σηματοδότησε και οδήγησε κατά κάποιον τρόπο τη μετέπειτα πορεία σου;

Μάρθα: Κάθε συνεργασία είναι μοναδική και οι συνθέτες και μουσικοί με τους οποίους έχω συνεργαστεί με έχουν επηρεάσει ο καθένας με τον τρόπο του.

Μαρία: Έχεις συνθέσει μουσική για ταινίες. Σε ποιες ταινίες και πως έγινε κάτι τόσο.. μεγάλο... τόσο νωρίς στην καριέρα σου;

Μάρθα: Έχω συνθέσει μουσική κυρίως για τις ταινίες του αδερφού μου Ζαχαρία Μαυροειδή. Δεν ξέρω πόσο μεγάλο είναι αυτό, ξέρω πάντως ότι ξεκίνησε από μικρό... Οι πρώτες ταινίες ήταν ταινίες μικρού μήκους. Μόλις τελειώσαμε την πρώτη μεγάλου μήκους που έχει τίτλο 'Ο Ξεναγός'.

(klik video) Μάρθα Μαυροειδή - δρόμος Η αλλιώς "Turtle" από τον δίσκο "Ο κήπος της Ρίλα"

Μαρία: Κυκλοφόρησες πρόσφατα τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο με τίτλο.. Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΡΙΛΑ.. Από πού ο παράξενος και μυστηριώδης τίτλος του και με ποιους συνταξιδεύεις στο πρώτο σου δισκογραφικό ταξίδι;

Μάρθα: Ο κήπος της Ρίλα είναι ένα μικρό κηπάκι πίσω από το μοναστήρι της Ρίλα στη Βουλγαρία, όπου κοιμούνται οι μοναχοί που μόνασαν στο μοναστήρι. Είναι ένα νεκροταφείο μοναχών. Σε μια επίσκεψη μου εκεί, γεννήθηκε η ιδέα να κάνω αυτόν τον δίσκο. Στον δίσκο συμμετείχαν ο Αντώνης Απέργης και ο Παντελής Στόικος με δυο συνθέσεις τους, και η Ελένη Φωτάκη και ο Ivan Hristov, που μου δάνεισαν δυο ποιήματά τους. Εκτός από τους δυο συνθέτες, παίξαν στο δίσκο ο Γιώργος Βεντουρής, ο Κώστας Μερετάκης, ο Λευτέρης Χαβουτσάς, ο Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος, το Saz Grubu, ο Κώστας Θεοδώρου, η Μαρία Μελαχροινού και ο Μανούσος Κλαπάκης. Την ηχοληψία έκανε με πολύ μεράκι κι ευαισθησία ο Γιώργος Καρυώτης.

Μαρία: Τα τραγούδια του πρώτου σου δίσκου έχουν.. τα περισσότερα τουλάχιστον... βαλκανικό ήχο. Από πού προέρχεται αυτό; Από καταγωγή ή μόνο από μεγάλη αγάπη που κατά τη γνώμη μου αξίζει πολύ περισσότερο;

Μάρθα: Δεν έχω καταγωγή από τον Βορρά. Εδώ και αρκετά χρόνια ακούω και μελετάω μουσική από τα Βαλκάνια και ήταν μια φυσική εξέλιξη αυτός ο πρώτος δίσκος να έχει χρώμα βαλκανικό.

Μαρία: Η πρώτη σου επαφή με το μικρόφωνο πότε έγινε και πως;

Μάρθα: Όταν παίζαμε με το Saz Grubu, το σχήμα με σάζια που ίδρυσε ο Περικλής Παπαπετρόπουλος. Στο σχήμα οι περισσότεροι, εκτός από το να παίζουμε σάζι, λέγαμε και από μερικά τραγούδια ο καθένας.

(klik video). Μόνο μια στιγμή Μάρθα Μαυροειδή

Μαρία: Ασχολείσαι με πολλά πράγματα ταυτόχρονα στον τομέα.. μουσική. Σε ποιο θα καταστάλαζες αν χρειαζόταν ν’ ασχοληθείς μόνο μ’ ένα πράγμα αποκλειστικά;

Μάρθα: Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση. Ευτυχώς ακόμα δεν χρειάζεται να διαλέξω.

Μαρία: Νομίζεις πως είναι εύκολη εποχή για να ξεκινήσει κάποιος νέος καλλιτέχνης μια καριέρα;

Μάρθα: Είναι δύσκολο να συγκρίνεις εποχές. Καμιά φορά βλέπουμε πρός τα πίσω με διάθεση ρομαντική. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αν το θέλεις πραγματικά, είναι σχεδόν σαν να μην έχεις επιλογή.

Μαρία: Που οδηγείται κατά τη γνώμη σου η δισκογραφία στις μέρες μας, που κακά τα ψέματα… βάλλεται από παντού;

Μάρθα: Η μουσική παραγωγή ακολουθεί τις κοινωνικές εξελίξεις, οι δισκογραφικές ακολουθούν τον δρόμο των διεθνών αγορών.

Μαρία: Όταν κάνεις κάτι καινούργιο… ψάχνεσαι πολύ, ή είσαι.. εύκολη αν σου κάνει κάτι.. κλικ απ’ την αρχή;

Μάρθα: Τα πάντα εξαρτώνται από τον ανθρώπινο παράγοντα. Άλλες φορές τα πράγματα ρέουν φυσικά κι άλλες φορές παιδεύεσαι.

Μαρία: Υπάρχει κάποιος ή κάποια απ' τους παλιούς ερμηνευτές στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, που να θαυμάζεις τόσο ώστε να τον ή την θεωρρείς πρότυπο;
Μάρθα: Είναι πολλές και πολλοί. Το μεγαλύτερο κομμάτι αυτού που κάνουμε είναι μίμηση του παρελθόντος.

Μαρία: Η μουσική πρέπει να λέει... ιστορίες; Να είναι δηλαδή κάθε τραγούδι ένα μικρό μονόπραχτο ας πούμε;

Μάρθα: Βεβαίως. Είναι η βαθύτερη ουσία της. Να παίρνει φαινομενικά ασύνδετα συμβάντα και να τα συνδέει σε μία ιστορία που βγάζει νόημα.

Μαρία: Ποια είναι τα άμεσα σχέδιά σου δισκογραφικά και επί σκηνής;

Μάρθα: Ένα καινούριο σχήμα, ένα τρίο με τον Γιώργο Βεντουρή στο κοντραμπάσο και τον Γιάννη Αγγελόπουλο στα τύμπανα. Παίζουμε καινούρια κομμάτια με Βαλκανικές επιρροές αλλά με σύγχρονο ήχο. Η επόμενη μας εμφάνιση είναι στις 8 Μαρτίου στο Black Duck (Χρήστου Λαδά 9, τηλ. 210-3234760).

Μαρία: Απ' τους νεότερους συναδέλφους σου, συνθέτες, στιχουργούς και ερμηνευτές, ποιον ή ποιους ξεχωρίζεις και νομίζεις πως η πορεία του στο χώρο της μουσικής θα έχει διάρκεια;

Μάρθα: Ποιόν να πρωτοπώ; Λέω μερικούς ζητώντας συγγνώμη από αυτούς που ξεχνάω: Χάρης Λαμπράκης, Gojam Group, Takim, Περικλής Παπαπετρόπουλος, Σωκράτης Σινόπουλος, Κέλλυ Θωμά, Στέλιος Πετράκης, Ελένη Φωτάκη, Σανάδες, Yeden.

(klik video) ο Κήπος της Ρίλα Εμινέ

Μαρία: Κάποτε υπήρχε το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που αναβίωσε κάποια στιγμή και ξαναχάθηκε μυστηριωδώς θα έλεγα. Γιατί θαρρείς πως γίνεται αυτό; Νομίζεις πως τέτοιοι θεσμοί αξίζουν τέτοιας μεταχείρησης; Αν τους διατηρούσαν, θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά στο Ελληνικό τραγούδι;

Μάρθα: Δεν νοιώθω ο κατάλληλος άνθρωπος να μιλήσω για το 'Ελληνικό τραγούδι'. Είμαι και λίγο καχύποπτη απέναντι σε πάσης φύσεως διαγωνισμούς, πόσο μάλλον όταν αφορούν κάτι που δύσκολα 'μετριέται' όπως είναι η μουσική. Παρ' όλα αυτά, αν ένας τέτοιος θεσμός λειτουργεί σαν σημείο συνάντησης ανθρώπων με ίδια ενδιαφέροντα τότε έχει λόγο ύπαρξης.

Μαρία: Η συνάντησή σου με τον Παντελή Θαλασσινό, πως έγινε; Θα συνεργαστείτε ξανά;

Μάρθα: Έχουμε κάμποσους κοινούς γνωστούς με τον Παντελή. Ο Γιώργος Καρυώτης που έκανε την ηχοληψία στον Κήπο της Ρίλα, του έδωσε τον δίσκο, του άρεσε και βρεθήκαμε να παίζουμε μαζί. Θα συνεργαστούμε ξανά τις επόμενες Τετάρτες 23 Φεβρουαρίου, 2 και 9 Μαρτίου στο Σταυρό του Νότου.

Μαρία: Σ' ένα τραγούδι ξεκινάς πρώτα απ' το στίχο, γιατί πιστεύεις πως... εν αρχή ήν ο λόγος... ή απ' τη μελωδία και έπεται ο στίχος;

Μάρθα: Και τα δύο συμβαίνουν εξίσου.

Μαρία: Όταν πάρεις έναν στίχο στα χέρια σου, που δεν τον έχεις γράψει εσύ τι προσέχεις περισσότερο;

Μάρθα: Την ειλικρίνεια.

Μαρία: Αν υπήρχε μηχανή του χρόνου, θα τολμούσες ένα ταξιδάκι; Αν ναι, που θάθελες να πας, στο παρελθόν, στο μέλλον ή κάπου αλλού;

Μάρθα: Στο παρελθόν.

Μαρία: Ευχαριστώ Μάρθα.. Σου εύχομαι κάθε ευτυχία κι' επιτυχία επαγγελματική και ψυχική.. Καλοτάξιδο το πρώτο σου.. μπάρκο στη δισκογραφία.