ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΑΡΘΡΑ ΓΕΝΙΚΑ

Ομιλία για την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου του 1940

της Τροοδίας-Ντίας Αριστοδήμου, φιλολόγου

Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης

       Συγκεντρωθήκαμε σήμερα όλοι εδώ, μαθητές και δάσκαλοι, για να θυμηθούμε την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου 1940. Ποια είναι όμως η έννοια της επετείου;

Από μια άποψη κάθε μέρα είναι και μια επέτειος. Κάθε μέρα θυμίζει ένα γεγονός είτε στη ζωή ενός ανθρώπου είτε στη ζωή ενός λαού. Σε πλαίσιο εθνικής ιστορίας, η επέτειος είναι συνυφασμένη με στιγμές ορόσημα στην ιστορική πορεία ενός λαού.

       Ένα ιστορικό γεγονός το γνωρίζει κανείς με δύο τρόπους: είτε όταν τύχει να το ζήσει, να είναι μάρτυράς του, είτε όταν το μελετά και το ερευνά. Συχνά, πολύ συχνά, μπορεί να συμβαίνουν και τα δυο. Η πρώτη γνώση είναι βιωματική, ενώ η δεύτερη είναι θα λέγαμε επιστημονική, αυτή που κατέχει ο ιστορικός. Η πρώτη όμως, η βιωματική, σφραγίζει τον άνθρωπο, τη ζωή του, και αυτή η ζωή δεν αναιρείται.

       Βρίσκονται ακόμη ανάμεσα μας άνθρωποι που έζησαν προσωπικά τα γεγονότα του 1940^. άνθρωποι που έλαβαν οι ίδιοι μέρος στον πόλεμο του 1940. Έχουν ήδη περάσει 74 χρόνια από τότε που ο ελληνικός λαός ξεκίνησε την αντίστασή του εναντίον των δυνάμεων του Άξονα. Ο ελληνικός λαός, πρώτα, υπερασπίζεται την ανεξαρτησία του εναντίον των φασιστικών ιταλικών δυνάμεων, και έπειτα, μετά την εισβολή των γερμανικών ναζιστικών δυνάμεων την άνοιξη του 1941, οργανώνει ένα από τα μαζικότερα αντιστασιακά κινήματα στον κόσμο^. ένα κίνημα που οδήγησε στην απελευθέρωσή του, τον Οκτώβριο του 1944.

       Ο αγώνας αυτός επιβεβαίωσε μια παραδομένη ιστορική αλήθεια: όταν αγωνίζεται κανείς με την ψυχή του, όταν παλεύει για το δίκαιο, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, όσο μεγάλα και να είναι τα εμπόδια, όσες θυσίες και αν απαιτηθούν, όσος χρόνος και αν περάσει, στο τέλος θα νικήσει.

       Και έτσι ακριβώς βίωναν τα γεγονότα του 1940 οι απλοί άνθρωποι του ελληνικού λαού^. του απλού λαού, που πληρώνει περισσότερο από κάθε άλλο, γιατί όλα τα πληρώνει με τον πόνο και το αίμα του κορμιού του.Του απλού λαού, που είχε αρχίσει να πολεμά με την ψυχή του πολύ πριν από την 28^η Οκτώβρη, γιατί ήταν σύμμαχος με κάθε λαό, άτομο, με κάθε ιδέα που πολεμούσε για τη λευτεριά^. αυτή τη λευτεριά, που λιγόστευε τόσο τραγικά στην Ευρώπη των παραμονών και των αρχών του πολέμου.

       Ο απλός αυτός λαός, περισσότερο ώριμος από τους προσεχτικούς διπλωμάτες και τους πολιτικούς, ήξερε ένα πολύ απλό πράγμα: πως ζωή θα πει λευτεριά. Γι’ αυτό και σε ένα μήνυμα των φαντάρων (σε εφημερίδα της ερήμου) οι φαντάροι δηλώνουν:

       «Ο πόλεμος είναι πάντα βάρβαρος…Εμείς δεν θέλαμε τίποτε άλλο από το σεβασμό της ελευθερίας μας, που είναι κτήμα της ελληνικής συνείδησης και όχι ξένο δώρο που να αφαιρείται από κακόβουλο δωρητή». Και συνεχίζουν δηλώνοντας πως θα συνεχίσουν να αντιστέκονται «μέχρις ότου δούμε την πατρίδα μας ελεύθερη, γελαστή την αδελφή μας, ευτυχισμένη τη γυναίκα μας, και τα παιδιά μας να χορεύουν από χαρά».

       Ακόμη και αυτοί που δεν έχουν στρατιωτική υποχρέωση, πάνε και ντύνονται εθελοντές. Σε περιστατικό καταγεγραμμένο από τον Γ. Σεφέρη, όταν κάποιος εθελοντής ερωτήθηκε γιατί πήρε τέτοια απόφαση, αυτός απάντησε: «Αφήνω γυναίκα και πέντε παιδιά απροστάτευτα, είναι μεγάλο κρίμα, αλλά το κρίμα που θα’ πεφτε πάνω μου αν τύχαινε και σκλάβωναν το χωριό μου, θα’ ταν ακόμη μεγαλύτερο».

       Σε κάποιο άλλο περιστατικό, πρωταγωνιστής είναι ένα παλικάρι που έχασε το πόδι του και βρισκόταν στο νοσοκομείο. Όταν η γυναίκα του τον είδε, ξέσπασε σε λυγμούς. Εκείνος ήσυχα και μετρημένα της είπε: «Τώρα κλαις για ένα κομμένο πόδι και δε συλλογιέσαι πως αλλιώς θα’ κλαιγες για τη λευτεριά σου».

       Τέτοιοι είναι οι Έλληνες που έλαβαν μέρος στον πόλεμο του 1940: Άνθρωποι του «εμείς», και όχι του «εγώ». Άνθρωποι των έργων και όχι των λόγων. Άνθρωποι που είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για το σύνολο^. με πολιτική ωριμότητα, με αίσθημα αλληλεγγύης και βαθιά ριζωμένη συνείδηση της λευτεριάς.

       Αυτούς τιμούμε σήμερα!

       Αυτούς καλούμαστε να μιμηθούμε στη δύσκολη αυτή περίοδο που περνά η χώρα μας!

Σας ευχαριστώ!

Παλλήνη, 24/10/2014